Al op de dag zelf nam ik me voor om er iets over te schrijven. De arrogante heren uit Den Haag besluiten op die dag, waar respect de enige gepaste houding is, dat het kabinet ten val moet komen. Al weken hangt het hele gebeuren aan een zijden draadje, maar uitgerekend die dag is het zogenaamd dusdanig onhoudbaar worden dat men het al met al nog één dag uitstelt, uit "respect" laat men kabinet zogenaamd nog niet vallen.
Drie maanden Balkenende later is er eigenlijk weinig besloten. De Joined Strike Fighter is erdoor gedrukt; iets waar behalve het bedrijfsleven eigenlijk niemand op zat te wachten. En natuurlijk de bede! Want normen en waarden terugbrengen, die problematiek pak je meteen "groots" aan door bede weer terug te plaatsen in de troonrede op prinsjesdag.
Wat de LPF betreft lijkt het wel of ze alles waar Fortuyn voor stond even glad vergeten waren. De vastberadenheid en eenheid waar Fortuyn voor stond was ver te zoeken bij de LPF, evenals de afkeer voor achterkamertjes toen er macht in beeld kwam.
Wederom bleek dat ieder mens uniek is, en op zijn eigen manier onvervangbaar. De politieke moord op Fortuyn moet iedereen geraakt hebben. Je hoeft het niet met zijn denkbeelden eens te zijn, om een kabinet Fortuyn te verkiezen boven de puinhoop en frustratie die dit kabinet ons opgeleverd heeft.
Recente reacties