Al op de dag zelf nam ik me voor om er iets over te schrijven. De arrogante heren uit Den Haag besluiten op die dag, waar respect de enige gepaste houding is, dat het kabinet ten val moet komen. Al weken hangt het hele gebeuren aan een zijden draadje, maar uitgerekend die dag is het zogenaamd dusdanig onhoudbaar worden dat men het al met al nog één dag uitstelt, uit "respect" laat men kabinet zogenaamd nog niet vallen.
Drie maanden Balkenende later is er eigenlijk weinig besloten. De Joined Strike Fighter is erdoor gedrukt; iets waar behalve het bedrijfsleven eigenlijk niemand op zat te wachten. En natuurlijk de bede! Want normen en waarden terugbrengen, die problematiek pak je meteen "groots" aan door bede weer terug te plaatsen in de troonrede op prinsjesdag.
Wat de LPF betreft lijkt het wel of ze alles waar Fortuyn voor stond even glad vergeten waren. De vastberadenheid en eenheid waar Fortuyn voor stond was ver te zoeken bij de LPF, evenals de afkeer voor achterkamertjes toen er macht in beeld kwam.
Wederom bleek dat ieder mens uniek is, en op zijn eigen manier onvervangbaar. De politieke moord op Fortuyn moet iedereen geraakt hebben. Je hoeft het niet met zijn denkbeelden eens te zijn, om een kabinet Fortuyn te verkiezen boven de puinhoop en frustratie die dit kabinet ons opgeleverd heeft.
De journalistiek
Het ergert me als ik zie hoe menig journalist zichzelf als een politiek goeroe opstelt. Van objectieve waarneming is geen sprake meer als de glazen bol voorspelt dat "de stekker er definitief uitgaat", en de gevatte opmerking Mat Herbe dat een stekker er ook weer ingestoken kan worden doet menig mond vol tanden staan.
De opstelling van de coalitiepartners is hard, maar het is het voortijdig oordeel van de journalistieke media die de coalitie definitief de nek om heeft gedraaid. Van een serieuze lijmpoging is vanuit CDA en VVD nimmer sprake meer geweest, maar die arrogante houding werd door de media gesteund en verhard.
Niemand rept erover dat de LPF was toegezegd dat er met het opstappen van twee ministers weer geregeerd zou kunnen worden. Die belofte naar de LPF die wordt gebroken, is óók het breken van een belofte aan de kiezer. Er is weldegelijk een andere uitweg, maar de macht lonkt, en de journalisten spelen vrolijk mee aan het riekende spelletje.
Ik kan het niet nalaten om me af te vragen of de politieke rommel zonder media wellicht anders afgelopen zou zijn.
De L(PF)
De mannen gingen door, en dat dat veel verkeerde verwachtingen met zich meegebracht heeft, is voor iedereen ondertussen wel duidelijk. Mensen stemden op Pim, en dat de mannen van de LPF dát niet waar konden maken had de meest troebele beker koffiedik je nog kunnen voorspellen. Doorgaan was prima, maar onder vlag en naam van Fortuyn was onverstandig, en werkte een teleurstelling in de hand.
Er is geen "tweede pimmetje", want als die er wel zou zijn, had hij al lang een einde gemaakt aan dit politiek gerommel.
