Door een collega werd ik gewezen op de brief van Michael Moore, "A Letter from Michael Moore to George W. Bush on the Eve of War". Michael Moore is de maker van Bowling for Columbine, waarin het grondwettelijk recht op wapenbezit in de Verenigde Staten (en de gemakkelijker manier waarop wapens te verkrijgen zijn) op een intrigerende manier aan de kaak wordt gesteld. Inhoudelijk interessant met een grappig en ongezouten vleugje sarcastme. Zeker de moeite waard dus!
Archieven van maart 2003
|
Interessant artikeltje. De meeste mensen die ik hierover sprak reageerde in lijn met de reactie van de Fransen: "Dat ze zich er überhaupt mee bezig houden?!". Best grappig als je bedenkt dat we zelf (nog niet eens zo gek lang geleden) zelf hebben geprobeerd om van een patatje oorlog een patatje vrede te maken. De aanleiding en omstandigheden waren wellicht anders, maar ik blijf het uniek vinden dat mensen zich in oorlogstijd met de naam van friet bezighouden. |
Geen Franse friet meer voor Amerikanen
Het restaurant in de Amerikaanse tweede kamer, het Huis van Afgevaardigden, serveert sinds dinsdag geen Franse friet meer, maar alleen nog vrijheidsfriet.
Dat is de bijdrage van de Republikein Bob Ney aan het debat over Irak. Ney is de voorzitter van het bestuur van de facilitaire dienst van het Huis. Frankrijk staat in de kwestie-Irak lijnrecht tegenover de VS.
|
Uit ongenoegen hebben veel Amerikaanse restaurants hun "French fries" omgedoopt in "freedom fries". Het restaurant van het Huis serveert bij het ontbijt ook geen "French toast" meer, maar "freedom toast". Gevraagd naar een reactie wijst een woordvoerster van de Franse ambassade in Washington er op dat friet in werkelijkheid niet uit Frankrijk, maar uit België komt. Bovendien: "Wij houden ons bezig met serieuze onderwerpen en we concentreren ons daarbij niet op de naam die Amerikanen aan aardappelen geven".
Bron: Metro van 13-03-2003
|
Alhoewel ik het programma niet gevolgd heb (en daar tot op heden ook totaal geen behoefte toe voel) is het best grappig om te zien dat het zo verschrikkelijk veel mensen in beroering brengt.
Een grote groep is er heilig van overtuigd dat de uitslag van de afgelopen semi-finale, waarbij "Hind" uit het programma getrapt is, niet naar waarheid kan zijn. Immers, in de peilingen van het programma zelf, Radio 538 en anderen, stond Hind op één. Ook het feit dat je totaal geen inzicht hebt in de uitslag, anders dan wie er uiteindelijk uit het programma wordt getrapt, draagt aan alle complottheorieën bij.
Een ander kamp gelooft dat er allemaal meisjes van een zekere puberende leeftijdscategorie zich met papa's zakelijke telefoon helemaal suf smsen om "Jim" in de finale te krijgen. Jim is namelijk een "backstreetboy-type", kan zo invallen voor één van de mannen van Westlife of N-Sync, en ga zo maar door. Dat spreekt "kleine meisjes" aan, en die hebben toevallig heel veel invloed. Net de tabakslobby in Amerika.
Zelf zwerf ik ergens in het midden, een zwevende kiezer die niet van plan is te stemmen, of zich ook maar enigszins in de politiek te verdiepen. De opmerking dat er teveel op de Nederlandse versie van het programma wordt gefocusseerd als men het stemgedrag probeert te analyseren trof me. In alle landen werden namelijk de vrouwen er het eerst uitgestemd.
De conclusie dat de voornaamste kijker van het vrouwelijk geslacht is (en logischerwijs naar een mannelijk idool op zoek is) ligt voor de hand, en spreekt mij dan ook het meeste aan. Zitten we toch dieper vastgeroest in onze "gender" rol dan we dachten. 
Powered by
Recente reacties