Ahmed Aboutaleb is de politieke knuffelmarokkaan van Amsterdam. Zoals Ali B, maar dan in het klein en in politieke kringen. Iemand "vanuit de groep zelf" (of terwijl: iemand van Marokkaanse afkomst in dit geval), die de goeie dingen op de juiste manier zegt en daardoor bij zowel autochtonen als allochtonen grote populariteit geniet.
Maar vanmiddag viel hij lelijk door de mand. Op een symposium over "Sociale Cohesie" luisterde ik vol verwachting wat de bekende naam te melden had over de vele onderzoeksresultaten die de stad cadeau gedaan werden in het kader van het jubileum van de VU.
Maar hij kwam hij om te scoren, ging niet in op de inhoud van het symposium en trapte alleen een paar politieke open deuren in. Net als bij een artiest, is een 'liveoptreden' dus blijkbaar ook bij politici een goeie manier om te zien wat ze écht waard zijn. En in dit geval was dat niet zo heel best.
Overduidelijk zonder zich ingelezen te hebben in de onderzoeken, of �berhaupt zelfs maar goed te hebben geluisterd naar de korte uiteenzetting van de diverse onderzoekers, stak meneer een semi-spontaan een opportunistisch betoog af: Hij had zich 'ge�rriteerd' aan het feit dat de onderzoekers op 'gebaande paden' zijn gebleven, hoe we toch altijd maar inzoomen op de 20% allochtonen die problemen hebben of "zijn" en dat er zo weinig wordt gekeken naar de 80% die probleemloos meedraait in de samenleving - en dat integratie toch vooral van twee kanten moet komen.
Interessant hoor, maar het eerste is logisch (voor de 80% die goed meedraait hoeft immers geen oplossing bij het ontbrekende probleem gezocht te worden) en het tweede is door elk van de voorgaande sprekers - in tegenstelling tot wat Aboutaleb's zei te missen in de toespraken - ook al benadrukt.
Mooie beeldspraak over het slechts kunnen klappen als alle twee de handen meewerken of dat ook invoeren op de snelweg alleen gaat als de invoegende weet hoe het moet (de integrerende migrant), maar dat de reeds op de hoofdbaan aanwezige auto's ook ruimte moeten bieden, want dat het anders alsnog niet werkt.
Maar met een vergelijkbare beeldspraak (twee fietsers die elkaar willen of moeten ontmoeten, doen dit sneller als ze allebei naar elkaar toe fietsen ipv. ��n van de twee) was de 'punchline' van ��n van de gepresenteerde onderzoeken. En alle onderzoekers benadrukte het feit dat integratie iets is wat van twee kanten moet komen.
Zijn kritiek was schijnbaar onderbouwd, alleen waarop? Niet op deze onderzoeken in ieder geval - met een onge�nteresseerde en ondankbare indruk als gevolg.
Na nog wat open deuren te hebben ingetrapt, was de aandacht al snel verloren en hij was vertrokken voor de discussie goed en wel op gang kwam en hij stevig van repliek gediend kon worden. En al met al waren de dingen die hij zei op zich niet onjuist, maar zijn speech was in de context van de besproken onderzoeken een grof onbeleefde dooddoener te noemen, die menigeen verbouwereerd achterliet.
