Archieven van september 2006

Het is even slikken als je onbereikbaar wordt terwijl je op Slashdot staat, omdat je (zo goed als) volledige serverpark ineens zonder stroom zit. Zeker als de argeloze Slashdot bezoeker je tot de conclusie komt dat je geslashdot bent, breekt je hart.

De officiële lezing van Redbus luidt overigens als volgt:

"Om 15.55 uur heeft zich een communicatie fout voorgedaan in het UPS systeem. Als gevolg hiervan is er gedurende een tiende van een seconde een verlaging van het voltage zichtbaar geweest. Hierbij zijn minimale waarden gemeten van 80 Volt. Het is afhankelijk van de voeding hoe uw apparatuur hierop reageert. Direct na de verstoring is de gebruikelijk stroomvoorziening hersteld."

Desalniettemin altijd leuk om even de statistiekjes te bekijken van de slashdot:

Nadat ze bij Skype eerder in het algemeen gratis SkypeOut tegoed weggaven, maken ze er tegenwoordig een gewoonte om zo nu en dan "kleinere" groepjes op gratis beltegoed te trakteren, en vandaag zijn gebruikers van Skype voor Mac aan de beurt.

Alles wat je er voor hoeft te doen is even één van de nieuwe Mac versie's van Skype te downloaden (1.5 Gold of 2.0 Beta), in te loggen op je my account pagina en de knop in te drukken die je daar als het goed is vanzelf gepresenteerd krijgt. :)

Ik vond één keer per jaar verhuizen al veel: na 2 keer had ik het eigenlijk al gehad, nog even los van de bergen met geld die 't kost. Maar in Europa lusten ze d'r wel pap van: ze verhuizen het liefst elke maand "eventjes".

Elke maand opnieuw verhuist het Eurpopeesch Parlement namelijk naar Straatsburg voor 'Planair Overleg'. Een concept wat in 1958 is bedacht om te laten zien dat Duitsland en Frankrijk eindelijk vriendjes waren en niet langer wilden touwtrekken om Elzas - de bilangualiteit die daaruit voortkwam kon bovendien mooi als symbool voor Europa dienen.

Jammer is alleen dat die symbolische verhuizing elke maand weer zo'n bom duiten moet kosten: 200 miljoen euro is er jaarlijks mee gemoeid. Gelukkig zijn er ook mensen die hun verstand erbij houden en beseffen dat 17 miljoen euro per maand wel een heleboel geld is voor zo'n mager-symbolische aangelegenheid, die ook nog eens vele praktische nadelen kent.

De Zweedse Europarlementariër Cecilia Malmström is daarom een initiatief begonnen om de Europesche burger te onderwijzen over deze onzinpraktijken en verzamelt handtekeningen om de geldverspilling een halt toe te roepen. Helaas symbolisch, want slechts de Europesche grondwet waar we vorig jaar met z'n allen "Nee" tegen hebben gezegd, had de Europesche Commissie gedwongen er bij 1 miljoen handtekeningen een agendapunt van te maken. Die club maakt zich er nu makkelijk vanaf met de mededeling dat dit een zaak van de lidstaten is - en daar heeft Frankrijk "wegens economische belangen" geen zin in.

Een beetje kinderachtig van Frankrijk, om heel Europa jaarlijks 200 miljoen te laten ophoesten om ter plaatse de broek op te kunnen houden. Ze hebben tenslotten ook de Raad van Europa en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens nog, toch?

De oneseat-campagne van Cecilia heeft in ieder geval de magische grens van 1 miljoen handtekeningen bereikt en biedt de petitie nu dus maar symbolisch aan. Had u al een krabbeltje gezet?

In Amerika hebben ze een mooie constructie rond optieregelingen: met een maas in de wet is het namelijk mogelijk om opties te ‘antidateren’, op een datum in het verleden zetten dus. Dat is handig, want dan kun je dus een optie nemen op een koers in het verleden waarvan je zeker weet dat 'ie komen gaat, tel uit je winst!

De kans dat deze toch wat dubieuze praktijk wordt afgeschaft is echter klein, omdat de enige politici die daarvoor kunnen zorgen (het Amerikaanse congres) later zelf nog van deze maas in de wet willen kunnen profiteren - en het gat dus maar liever laten bestaan.

Maar ook in Nederland lusten we er wel pap van. Terwijl men zich in Den Haag elke keer weer in verslikt als "de top" van een bedrijf zich verrijkt over de rug van werknemers of klanten, heeft men voor zichzelf stilletjes bedacht dat het dan ook wel makkelijk zou zijn om de campagnes uit de overheidskas te kunnen financieren. Met de regelmaat waar het kabinet valt de afgelopen jaren is het ten slotte lastig om de campagnekas tussen de verkiezingen door op eigen kracht weer vol te sparen.

In de NRC.Next van vandaag lees ik in ieder geval dat men dat vorig jaar (in alle stilte, blijkbaar) alvast geregeld heeft middels een wetswijziging (misschien zou de NMA daar eens naar moeten kijken, want dat ruikt naar een kartel), waardoor de campagnekassen van de diverse politieke partijen dit jaar goed gevuld zijn. 7 miljoen totaal. Dat is geen 7 miljoen over de rug van werknemers of klanten, maar 7 miljoen over de rug van alle Nederlanders!

Hoe noemde ze dat ookalweer in Den Haag... "Zakkenvullers" was het toch?

Nine eleven; hoe verder we komen, hoe meer vragen er branden. Met gemengde gevoelens bekijk ik de berichten over de herdenking, de documentaires en de film 'Farenheit 9-11'. Die film bekeek ik twee jaar eerder ook al, maar maakte toen minder indruk - wellicht door de na Bowling for Columbine opgewekte overspannen verwachtingen.

En alhoewel de meest richelreuze complottheorie (dat de aanslagen door de Amerikaanse overheid zelf zijn georganiseerd) eenvoudig wetenschappelijk onderuitgehaald worden, zijn er minder 'conspiracy theory'-achtige scenario's die met de dag aannemelijker lijken; zoals de gedachte dat men in het witte huis wel geweten moet hebben wat er aanstaande was, maar de signalen en rapporten bewust negeerde - een oogje toekneep als het ware, met eigen belangen en macht voor de ogen.

Gemengde gevoelens blijven, waaruit twee emoties te destilleren zijn. Natuurlijk een gevoel van medeleven en verdriet, bij het zien van de heftige beelden van het onbevatbare, ondersteund door tragische muziek. En het gevoel van onmacht. Maar het gevoel van onmacht manifesteert zich op een nieuwe manier. Was het eerst uitsluitend het ongrijpbare dat frustreerde, dat iemand zoiets min of meer ongestraft kan aanrichten, lijkt het er steeds meer op dat we de hele waarheid nooit zullen weten.

En dat er wellicht - naast de daders - méér mensen zijn die een rol hebben gespeeld die het daglicht niet kan verdragen, maar helaas het daglicht waarschijnlijk nooit zullen zien. Want de kans dat men op dergelijk hoge niveaus voor het blok wordt gezet om de vragen die gesteld moeten worden te beantwoorden, is helaas veel te klein.

Omdat we de laatste tijd als gevolg van herfstachtige weersomstandigheden te kampen hadden met slechte zichtbaarheid op het veld, heeft de directie van FC Voetbalkast besloten stadiumverlichting aan te schaffen. Uiteraard gaan de werkzaamheden gepaard met een fotoverslag voor de liefhebber.

Boodschappenlijstje:

4x Ikea VIRA lampje

4x Onvervalste Tweakers.net Casebadges

2x Stekkerblok

En verder gebruikt, doch niet fotogeniek: tie wraps, een tafelvoetbalkast, gereedschap en een fikse portie meligheid en creativiteit.