Dat er mensen zijn die er genoegen in scheppen een bushokje aan puin te rammen vind ik zinloos en onbegrijpelijk, maar daar ben ik blijkbaar al aan gewend geraakt. Maar levensreddende apparatuur vernielen? Daar moet je met je poten gewoon vanaf blijven! Het is voor 't eerst sinds lange tijd dat ik mezelf erop betrap dat ik pissig wordt om vandalisme. Laten we hopen dat het onwetendheid was, want dit is om te huilen.
Opgelucht merken een collega en ik nog wel eens op dat (hoe asociaal het er ook aan toe kan gaan in het verkeer) een hulpdienst met blauwe lichten zelfs van de meest doorgewinterd asociale wegpiraat voorrang krijgt. Daar zou je zelf ook blij mee zijn, als het jouw affikkende huis of jouw leven is wat er op ’t spel staat - zou de achterliggende gedachte kunnen zijn.
Maar steeds vaker hoor en zie ik in de media berichten over lastiggevallen hulpverleners. Dat de politie af-en-toe de wind van voren krijgt "hoort bij het beroep", zou je kunnen zeggen. Maar ook ambulancepersoneel en brandweerlieden krijgt het - als je de berichten moet geloven - steeds vaker flink te verduren. Zelfs dat laatste beetje zelfdiscipline hebben we dus niet meer, de sociale remming om tenminste een hulpverlener te respecteren. 'Ik!' is waar het om draait - ook als dat ten koste van anderen op deze aardkloot gaat.
Dieptriest.