Op internet zijn er genoeg manieren te vinden om Spotlight uit te schakelen, de meest eenvoudige oplossing is nog wel om de gehele Manintosh HD naar het “niet indexeren” gedeelte te slepen, in het Privacy tabblad van je Spotlight instellingen. Helaas is nergens te vinden wat hiervan het effect is op programma’s die van Spotlight gebruik maken, zoals bijvoorbeeld Mac Mail.

Als je zoekt, zoek je automatisch op afzender, geadresseerde of onderwerp. Zoeken op ‘geheel bericht’ is grijs en kan niet worden geselecteerd. Daarmee verlies je natuurlijk het meest krachtige onderdeel van de zoekfunctie, maar basale zoekopdrachten zoals veel mensen die gebruiken zijn nog immer bruikbaar - en niet onbelangrijk: razendsnel.

Een kleine prijs voor een vlot systeem. ;)

Het blijkt te gaan om websites waarop je je MSN-login en -wachtwoord achterlaat om kans te maken op een prijs of toegang te krijgen tot een ‘gratis’ ringtone. Met behulp van die login-gegevens wordt vervolgens ingelogd, je contactpersonen gedownload en al je contactpersonen ontvangen uit jouw naam een berichtje om ze op de betreffende website te wijzen.

Klinkt dubieus en je gevoel zegt dat het op alle mogelijke manieren illegaal zou moeten zijn, maar op de redactie bij Tweakers.net konden we er aan de andere kant niet direct de vinger op leggen waar de wet dan exact overtreden werd. Op eigen houtje ben ik verder gaan graven.

En nu dus via je MSN-login al je contacts ‘spammen’. Dat jeukt, dat moet toch niet mogen? Ik kon de verleiding niet weerstaan om eens bij de auteur van het artikel langs te lopen en hem te vragen of hij met het CBP had gesproken. Een e-mail adres is namelijk volgens de WBP een persoonsgegeven - en zodoende geef je dus persoonsgegevens van iedereen in je contactlist uit handen aan ‘een derde’, zoals dat zou heten als je dat als bedrijf zou doen. En als bedrijf mag je dat alleen na doen na ondubbelzinnige toestemming vooraf, opt-in dus. Maar de consument zelf, verwerkt die met het gebruik van MSN persoonsgegevens? En is die daar dus ook toe verplicht of mag die de gegevens zomaar uit handen geven?

En ineens valt het muntje: bij Tweakers.net verbieden we in de voorwaarden het uit handen geven van je inlog-gegevens, zou Microsoft zoiets niet ook voor het passport-account hebben gedaan? De gegevens kunnen immers toegang geven tot veel meer zaken dan MSN alleen, zoals MSDN, je mailbox, je webdisk, etc. Niet echt wenselijk dat een bedrijf met zo’n overduidelijk commerciëel doel daar toegang toe krijgt. Dat blijkt volgens de servicevoorwaarden van Microsoft ook inderdaad niet de bedoeling:

5. U bent zelf verantwoordelijk voor de serviceaccount. Uw account voor de service mag alleen door u worden gebruikt. Voor sommige onderdelen kunnen we u toestemming verlenen aanvullende accounts in te stellen die van uw account afhankelijk zijn (‘een gekoppeld account’). U bent verantwoordelijk voor alle activiteiten die met uw account of een gekoppeld account worden uitgevoerd. U mag derden niet namens u toegang verschaffen tot de service en/of derden toestemming verlenen de service namens u te gebruiken, behalve indien Microsoft aan derden een methode aanbiedt om de service namens u te gebruiken.

Ook het ‘beoogde gebruik’ waartoe de gegevens uit handen worden gegeven lijkt rijkelijk in strijd met artikel 4 van diezelfde voorwaarden, er zijn diverse punten waarmee deze vorm van ‘gebruik’ als ‘oneigenlijk’ te verklaren zijn:

4. Hoe u de service niet mag gebruiken Bij het gebruik van de service mag u niet:

• onwettige gedragingen uitvoeren, faciliteren of bevorderen; [li]de service gebruiken op een wijze die schadelijk is voor ons of voor onze adverteerders, gelieerde ondernemingen, wederverkopers, distributeurs en/of leveranciers of voor klanten van ons of van onze adverteerders, gelieerde ondernemingen, wederverkopers, distributeurs en/of leveranciers;
• een deel van de service gebruiken als doelpagina van een link in ongewenste bulkmail of ongewenste berichten van commerciële aard (‘spam’);
• software of services van onbevoegde derden gebruiken voor toegang tot het netwerk voor Microsoft-expresberichten (momenteel .NET Messenger Service genoemd);
• een geautomatiseerd proces of geautomatiseerde service gebruiken voor toegang en/of gebruik van de service (bijvoorbeeld een BOT, een crawler, in cache opslaan van gegevens die door Microsoft zijn opgeslagen of ‘metazoeken’);
• (…)

Maargoed, dat is allemaal van toepassing op het houder van het account, die zit fout, al is het maar volgens de voorwaarden die Microsoft aan het gebruik van een MSN-account stelt. Maar in hoeverre heeft het bedrijf zich hieraan te conformeren (die formeel de betreffende AV nooit voorgeschoteld heeft gekregen, als ze zelf geen account hebben) - en in hoeverre maakt dat dat het bedrijf strafbaar bezig is? Daar zijn ook de geleerden op marketingfacts (prachtige titel voor het artikel trouwens, smakelijk om gelachen) het nog niet over eens. Dit jankt om een reactie van de nodige toezichthouders en een wettelijk kader. Wat zou Microsoft hier trouwens van vinden?

Voor gebruikers van het Windows platform zijn er voldoende oplossingen voor handen: fatsoenlijke moderne USB-sticks worden geleverd met software om die te beveiligen - en waar de door de fabrikant geboden mogelijkheid niet volstaat zijn er voldoende gratis oplossingen.

Voor Mac blijkt het wat lastiger om met een paar klikken een USB-stick transparant van encryptie te voorzien, hoe eenvoudig het ook voor je homedir is. De enige oplossing voor een flashdrive of andere vormen van removable storage blijkt vooralsnog het maken van encrypted disk images.

Dat is in tenminste één opzicht jammer, namelijk dat er (nog) geen programma is waarmee je encrypted disk images onder Windows kunt openen. De hoop is gevestigd op TrueCrypt, wat reeds werkt onder Windows en Linux en Mac OS X op de future features lijst heeft staan, maar zo ver is het nog niet - dus tot zo ver de Mac-Windows cross-platform gedachte.

Uiteindelijk ben ik uitgekomen bij Knox als beste Mac-only oplossing, maar lees gerust verder waarom.

Als we ons dan toch tot Mac beperken, volstaat in principe het concept van de disk image. Een standaard diskimage (encrypted of niet) kun je eenvoudig met de disk util ('schijfhulpprogramma') maken. Nadeel van zo'n standaard '.dmg' is echter dat de vooraf opgegeven gewenste grootte ook daadwerkelijk wordt gereserveerd op de harde schijf.

Voordeliger is daarom het gebruik van een sparseimage: net als bij een gewone image geef je op voorhand de te reserveren ruimte op, maar een sparseimage gebruikt alleen de ruimte van de bestanden die het omvat, plus een overhead van zo'n 10% ten opzichte van de gereserveerde ruimte. In de standaard disk util is hiervoor helaas geen optie opgenomen (alhoewel er een vieze workaround bestaat waarbij je eerst een image van een lege folder maakt, maar dat is mij niet gelukt). Voor wie niet bang is voor terminal biedt hdutil uitkomst.

Voor wie echter fan is van gebruiksgemak, GUI's en eyecandy zijn er diverse tools te vinden die het leven een stuk aangenamer maken. Een paar van die tools die het noemen waard zijn, zijn Knox, dryptAway en Crypt. Van dat rijtje is Knox ondertussen verworden tot mijn favoriet.

Knox: ‘encrypted images made easy’

De nadruk in Knox ligt op het eenvoudig beheren van meerdere 'vaults', wat in de praktijk encrypted sparseimages zijn. Met een paar klikken heb je zo'n vault aangemaakt, bijvoorbeeld voor je zakelijke of privé documenten. De diverse vaults open en sluit je vervolgens eenvoudig via het dock- of statusbar-icoon en worden op je desktop geplaatst op dezelfde manier als bijvoorbeeld een USB-stick of je iDisk - je kunt dus rechtstreeks werken vanuit de vault.

Uiteraard hoef je die vaults niet op de USB-stick aan te maken, je kunt een vault plaatsen waar je maar wil. Hierdoor heb je je bestanden dus niet alleen netjes encrypted opgeslagen, maar je maakt als vanzelfsprekend een apart 'kluisje' voor de diverse soorten bestanden (zoals zakelijk en privé), wat vanuit het oogpunt van beveiliging een prettige extra is. Een andere interessante feature van Knox is de mogelijkheid diverse vaults op een vaste tijd automatisch te backuppen naar een andere locatie op de lokale harde schijf, een netwerkshare, je iPod of iDisk.

De aanstaande versie van Knox biedt ook de mogelijkheid om een heel volume (dus bijvoorbeeld een hele USB-stick) om te toveren in een vault. Maar juist door de manier waarop Knox de diverse vaults organiseert, weergeeft en toegankelijk maakt, is het werken met aparte images geen straf, maar een voordeel. Zolang er bovendien nog geen cross-platform encryptiemogelijkheid is, wil bovendien je ook een aantal files buiten de vault(s) kunnen zetten - zodat die vanaf een Windows computer ook benaderbaar zijn. Met andere woorden: wat mij betreft werkt het zo al prima.

Andere oplossingen: Crypt, safeThis en dryptAway

Om te beginnen met de eenvoudigste, Crypt kan niet meer kan dan bestanden en directories de- en encrypten. Als je dus met de encrypted opgslagen moet je het bestand eerst decrypten en nadat je klaar bent weer encrypten. Die extra stap is onhandig en bovendien gevoelig voor human error. Klein voordeel is wel dat je de bestanden op ieder systeem met SSL kan decrypten, omdat je geen encrypted diskimage gebruikt, maar gewoon het bestand of de folder zelf versleutelt.

Voor wie dat voldoende is, zou ik overigens het freeware programma safeThis aanraden. De sharewareversie van Crypt kan alleen bestanden encrypten, voor een versie die ook mappen kan de/encrypten moet $10,- worden betaald. Nadeel van safeThis ten opzichte van Crypt is dat het weer met encrypted disk images werkt, dus je bent meer dan bij Crypt gebonden aan Mac - maar dat wisten we al.

Het grote broertje van safeThis is dryptAway; wederom niet gratis, maar dryptAway ondersteund wel weer het gebruik van de eerder genoemde sparseimages - en heeft een paar leuke extra's. Voor maar € 6,95 kun je sparseimages maken, branden naar CD of DVD, gewone zip/gzip/dmg's maken en diverse logs en caches wissen volgens het "35 passes" principe - waarbij de bestanden in principe niet meer terug te vinden zijn.

Voor mij persoonlijk is de toegevoegde waarde daarvan beduidend kleiner dan bijvoorbeeld het eenvoudige beheer (of de backupmogelijkheid) van de vaults in Knox, maar voor wie het accent op veiligheid ligt in plaats van gebruiksvriendelijkheid kan dryptAway de aantrekkelijkere optie zijn.

Conclusie

Vanwege het enorme gebruiksgemak wint Knox met vlag en wimpel. Juist door het gebruiksgemak kun je bijna niet vergeten om een bestand weer te encrypten, waarmee de kans op een menselijke fout tot het minimum is beperkt. Met de backupfeature zorgt Knox er vervolgens niet alleen voor dat je bestanden veilig zijn als je het stickje verliest, maar je de bestanden ook nog eens kunt terughalen. De twee belangrijkste good practices in één dus.